Siccine
perpetuus
liventia lumina somnus
Clausit?
Clausit?
John Donne
Or didst thou throw thy dart,
With envious hand, at some Plebeyan heart;
And he with pious vertue stept betweene 15
To save that stroke, and so was kill'd unseene
By thee? O 'twas his goodnesse so to doe,
Which humane kindnesse never reacht unto.
Thus the hard lawes of death were satisfi'd,
And he left us like Orphan friends, and di'de. 20
Now from the Pulpit to the peoples eares,
Whose speech shall send repentant sighes, and teares?
Or tell mee, if a purer Virgin die,
Who shall hereafter write her Elegie?
Poets be silent, let your numbers sleepe, 25
For he is gone that did all phansie keepe;
Time hath no Soule, but his exalted verse;
Which with amazements, we may now reherse.
In obitum venerabilis viri _Iohannis Donne_, sacrae
Theologiae Doctoris, Ecclesiae Cathedralis Divi _Pauli_,
nuper Decani; Illi honoris, tibi (multum mihi colende
Vir) observantiae ergo Haec ego.
_Conquerar? ignavoque sequar tua funera planctu?
Sed lachrimae clausistis iter: nec muta querelas
Lingua potest proferre pias: ignoscite manes
Defuncti, & tacito finite indulgere dolori.
Sed scelus est tacuisse: cadant in moesta liturae 5
Verba. Tuis (docta umbra) tuis haec accipe jussis
Caepta, nec officii contemnens pignora nostri
Aversare tua non dignum laude Poetam.
O si Pythagorae non vanum dogma fuisset:
Inque meum a vestro migraret pectore pectus 10
Musa, repentinos tua nosceret urna furores.
Sed frustra, heu frustra haec votis puerilibus opto:
Tecum abiit, summoque sedens jam monte Thalia
Ridet anhelantes, Parnassi & culmina vates
Desperare jubet. Verum hac nolente coactos 15
Scribimus audaces numeros, & flebile carmen
Scribimus (o soli qui te dilexit) habendum.
Siccine perpetuus liventia lumina somnus
Clausit? & immerito merguntur funere virtus?
Et pietas? & quae poterant fecisse beatum, 20
Caetera, sed nec te poterant servare beatum.
Quo mihi doctrinam? quorsum impallescere chartis
Nocturnis juvat? & totidem olfecisse lucernas?
Decolor & longos studiis deperdere Soles
Vt prius aggredior, longamque arcessere famam. 25
Omnia sed frustra: mihi dum cunctisque minatur
Exitium crudele & inexorabile fatum.
Nam post te sperare nihil decet: hoc mihi restat
Vt moriar, tenues fugiatque obscurus in auras
Spiritus: o doctis saltem si cognitus umbris. 30
Illic te (venerande) iterum, (venerande) videbo.
Et dulces audire sonos, & verba diserti
Oris, & aeternas dabitur mihi carpere voces.
Queis ferus infernae tacuisset Ianitor aulae
Auditis: Nilusque minus strepuisset: Arion 35
Cederet, & sylvas qui post se traxerat Orpheus.
Eloquio sic ille viros, sic ille movere
Voce feros potuit: quis enim tam barbarus? aut tam
Facundis nimis infestus non motus ut illo
Hortante, & blando victus sermone sileret? 40
Sic oculos, sic ille manus, sic ora ferebat,
Singula sic decuere senem, sic omnia.
With envious hand, at some Plebeyan heart;
And he with pious vertue stept betweene 15
To save that stroke, and so was kill'd unseene
By thee? O 'twas his goodnesse so to doe,
Which humane kindnesse never reacht unto.
Thus the hard lawes of death were satisfi'd,
And he left us like Orphan friends, and di'de. 20
Now from the Pulpit to the peoples eares,
Whose speech shall send repentant sighes, and teares?
Or tell mee, if a purer Virgin die,
Who shall hereafter write her Elegie?
Poets be silent, let your numbers sleepe, 25
For he is gone that did all phansie keepe;
Time hath no Soule, but his exalted verse;
Which with amazements, we may now reherse.
In obitum venerabilis viri _Iohannis Donne_, sacrae
Theologiae Doctoris, Ecclesiae Cathedralis Divi _Pauli_,
nuper Decani; Illi honoris, tibi (multum mihi colende
Vir) observantiae ergo Haec ego.
_Conquerar? ignavoque sequar tua funera planctu?
Sed lachrimae clausistis iter: nec muta querelas
Lingua potest proferre pias: ignoscite manes
Defuncti, & tacito finite indulgere dolori.
Sed scelus est tacuisse: cadant in moesta liturae 5
Verba. Tuis (docta umbra) tuis haec accipe jussis
Caepta, nec officii contemnens pignora nostri
Aversare tua non dignum laude Poetam.
O si Pythagorae non vanum dogma fuisset:
Inque meum a vestro migraret pectore pectus 10
Musa, repentinos tua nosceret urna furores.
Sed frustra, heu frustra haec votis puerilibus opto:
Tecum abiit, summoque sedens jam monte Thalia
Ridet anhelantes, Parnassi & culmina vates
Desperare jubet. Verum hac nolente coactos 15
Scribimus audaces numeros, & flebile carmen
Scribimus (o soli qui te dilexit) habendum.
Siccine perpetuus liventia lumina somnus
Clausit? & immerito merguntur funere virtus?
Et pietas? & quae poterant fecisse beatum, 20
Caetera, sed nec te poterant servare beatum.
Quo mihi doctrinam? quorsum impallescere chartis
Nocturnis juvat? & totidem olfecisse lucernas?
Decolor & longos studiis deperdere Soles
Vt prius aggredior, longamque arcessere famam. 25
Omnia sed frustra: mihi dum cunctisque minatur
Exitium crudele & inexorabile fatum.
Nam post te sperare nihil decet: hoc mihi restat
Vt moriar, tenues fugiatque obscurus in auras
Spiritus: o doctis saltem si cognitus umbris. 30
Illic te (venerande) iterum, (venerande) videbo.
Et dulces audire sonos, & verba diserti
Oris, & aeternas dabitur mihi carpere voces.
Queis ferus infernae tacuisset Ianitor aulae
Auditis: Nilusque minus strepuisset: Arion 35
Cederet, & sylvas qui post se traxerat Orpheus.
Eloquio sic ille viros, sic ille movere
Voce feros potuit: quis enim tam barbarus? aut tam
Facundis nimis infestus non motus ut illo
Hortante, & blando victus sermone sileret? 40
Sic oculos, sic ille manus, sic ora ferebat,
Singula sic decuere senem, sic omnia.
